Trener Bogusław Baniak odszedł z Warty Poznań
W Poznaniu się witamy, a nie żegnamy
Misja trenera Bogusława Baniaka w Warcie Poznań dobiegła końca. Szkoleniowiec przejął zespół w tragicznej sytuacji zarówno kadrowej jak i organizacyjnej. Po ponad dwuletniej pracy Warta ma realne szanse nawet na awans do Ekstraklasy. Swoją drogę do najwyższej klasy rozgrywkowej będzie już jednak kontynuować bez charyzmatycznego trenera.
Znowu przyszło Panu pożegnać się z Poznaniem;
Bogusław Baniak: - Powtórzę tu słowa znanego w poznańskim środowisku piłkarskim kibica. W Poznaniu się nie żegnamy tylko witamy. I ja też teraz nie mówię do widzenia, tylko do zobaczenia.
Lecha wprowadził Pan do ekstraklasy, teraz zostawia Pan Wartę w doskonałej sytuacji przed rundą rewanżową. Nie żal, że znowu nie kończy Pan rozpoczętego dzieła?
- Pożegnano się ze mną w dżentelmeńskiej atmosferze. Do nikogo nie mam ani żalu, ani pretensji. W klubie jak w każdym małżeństwie, bywały lepsze i gorsze chwile. Ja się cieszę, że tych pierwszych było zdecydowanie więcej. Odchodzę z kolejnego poznańskiego klubu z poczuciem wypełnionej misji. Przejąłem „Zielonych” w sytuacji kiedy była niemal w III-ligowej otchłani. Teraz ma doskonałą pozycję, by starać się o awans do Ekstraklasy. Czy to nie jest satysfakcja?
Czy ma już Pan propozycje z innych klubów?
- To świeża sprawa, a czas dopiero pokaże czy będę miał okazję usiąść na ławce trenerskiej, ale już po drugiej stronie barykady. Jedno mogę obiecać, że drużynę Warty zawsze będę traktował z wielkim sentymentem. Pracowałem w poznańskich klubach, oba z wielkimi tradycjami. O tym się nie zapomina.
W Warcie zostawił Pan sporo zdrowia.
I dosłownie i w przenośni. To przecież przy Drodze Dębińskiej dorobiłem się zawału serca. A tak poważniej. Nigdy nie zapomnę tego, że w ciężkiej sytuacji zdrowotnej działacze nie odwrócili się do mnie plecami. Pomagali mi jak mogli i dzięki temu mój powrót do pracy nastąpił tak szybko. Poniekąd zawdzięczam im życie.
Komu jeszcze chciałby pan na zakończenie podziękować?
- Lista jest bardzo długa. Rozpocznę od piłkarzy. To była wielka sprawa pracować z taką grupą ludzi: Piotrek Reiss, Tomek Magdziarz, jego imiennik Bekas czy Marcin Klatt. Zresztą cała drużyna pokazała, że można na nią stawiać. Czasami w szatni padały ostre słowa, ale taka była potrzeba chwili. Jeśli ktoś poczuł się urażony, to w tym miejscu przepraszam. Dziękuję także poznańskim dziennikarzom, którzy po raz kolejny udowodnili, że znają się na piłce nożnej. W najtrudniejszych chwilach dla Warty pomagali jak mogli. Trudno zapomnieć o tym, co dla klubu zrobili jej działacze. Bez tych pasjonatów byłoby bardzo ciężko. Mam nadzieję, że droga którą obrali jest tą właściwą. Swój wielki wkład miały też firmy które wspomagały ekipę „Zielonych”, kiedy w klubie brakowało wszystkiego. Wszystkim mówię: dziękuję.
Czuje się Pan spełniony?
- Tak, choć ja zawsze mam sobie coś do zarzucenia. To czy tamto mogło być lepiej, ale znowu doświadczyłem w trenerskiej pracy, wielu wzruszeń. Tu chciałbym zaapelować do młodych trenerów. W naszym fachu nie zawsze liczy się kasa. Czasami sukces osiągnięty w skromniejszych warunkach daje wiele więcej satysfakcji. A skromne życie uczy pokory.
Wraca Pan do Szczecina?
- To jeszcze nie jest przesądzone. Wspólnie z żoną zastanawiamy się jeszcze czy nie przeprowadzić się do stolicy Wielkopolski na stałe. Może jeszcze będzie mi dane uczestniczyć w jakiś sposób w życiu sportowym Poznania. Tak jak wspomniałem w Poznaniu się witamy, a nie żegnamy.